Kto pierwszy poda rękę? Dlaczego pierwszy krok nie oznacza przegranej?

Dwaj bracia nie rozmawiają ze sobą od trzech lat. Pokłócili się przy sprzedaży domu po rodzicach i zupełnie inaczej pamiętają, kto pierwszy podniósł głos. Każdy ma w telefonie numer drugiego. Starszy co pewien czas odnajduje imię brata na liście kontaktów, patrzy na nie przez chwilę i odkłada telefon. Uważa, że skoro to nie on zaczął kłótnię, nie on powinien dzwonić. Młodszy myśli dokładnie to samo. Obaj obawiają się też, że ten, kto odezwie się pierwszy, przyzna tym samym, że nie miał racji. Kto więc powinien pierwszy podać rękę? I czy ten, kto to zrobi, rzeczywiście przegrywa? Przed takim pytaniem stanął kiedyś człowiek, od którego decyzji zależało znacznie więcej niż zgoda w jednej rodzinie.

Był 10 czerwca 1963 roku, gdy prezydent Stanów Zjednoczonych John F. Kennedy przemawiał w Waszyngtonie do absolwentów American University. Niespełna osiem miesięcy wcześniej, podczas kryzysu kubańskiego, świat znalazł się na krawędzi wojny jądrowej. Oba mocarstwa nadal się zbroiły i żadne nie ufało drugiemu.

Kennedy podczas swojego wystąpienia przytoczył pogląd, że to Moskwa powinna najpierw zmienić swoje nastawienie, a do tego czasu rozmowy o pokoju nie mają sensu. Sam także liczył na taką zmianę. Uznał jednak, że Amerykanie nie mogą tylko czekać, bo ich własne nastawienie liczy się tak samo jak nastawienie drugiej strony. Wezwał ich więc, żeby zaczęli zmiany od siebie. Kennedy nadal uważał komunizm za ustrój, który odbiera człowiekowi wolność i godność. Odróżniał jednak mieszkańców Związku Radzieckiego od ustroju, w którym żyli, i mówił o nich z uznaniem. Przypomniał, że podczas drugiej wojny światowej zginęło co najmniej dwadzieścia milionów obywateli ZSRR. Nie chciał też sprowadzać zimnej wojny do pytania o to, kto zawinił.

#JestNadzieja