Drobne gesty. Czy życzliwość wobec nieznajomych ma jakiekolwiek znaczenie?
Autobus z osiedla do centrum odjeżdża kilka minut przed siódmą. Od lat wsiadają do niego ci sami ludzie. Kobieta z kubkiem kawy zajmuje miejsce przy oknie, a starszy pan w szarej czapce siada zwykle obok niej. Znają na pamięć swoje płaszcze i torby, ale nigdy nie zamienili ze sobą ani słowa. Dziś starszy pan ma rękę na temblaku. Kobieta przez chwilę chce zapytać, co mu się stało. Rezygnuje jednak, bo dochodzi do wniosku, że on pewnie wolałby, żeby obca osoba nie wtrącała się w jego życie. Starszy pan patrzy przed siebie i także milczy. Po kwadransie oboje wysiadają, każde na swoim przystanku…
Jedno pytanie zadane w autobusie wydaje się drobiazgiem, który niczego nie zmienia. Czy taka życzliwość wobec obcych ma jakiekolwiek znaczenie? Dwoje badaczy z Chicago sprawdziło w porannym pociągu, co daje rozmowa z nieznajomym, a wynik okazał się odwrotny, niż przewidywali pasażerowie.
Nicholas Epley i Juliana Schroeder z Uniwersytetu Chicagowskiego zwrócili uwagę na pewną sprzeczność. Kontakt z innymi ludźmi dobrze nam służy, a mimo to w pociągu, w autobusie albo w poczekalni siedzimy tuż obok obcych osób tak, jakby ich tam nie było. Badacze postawili więc pytanie: czy milczymy dlatego, że w samotności rzeczywiście jest nam przyjemniej, czy dlatego, że błędnie przewidujemy, jak się będziemy czuć po takiej rozmowie? Żeby to sprawdzić, przeprowadzili kilka eksperymentów.