To oczywiste, więc o tym nie mówię. Dlaczego najważniejsze słowa odkładamy na później?
Wyobraźmy sobie panią Ewę. Przepracowała w tej samej przychodni trzydzieści dwa lata, a dziś jest w niej po raz ostatni. W pokoju socjalnym czeka tort, a na stole leżą kwiaty. Najpierw kilka zdań mówi kierowniczka, a potem odzywają się inni. Młoda pielęgniarka wspomina, że w pierwszym miesiącu pracy chciała zrezygnować. Została, bo pani Ewa codziennie pytała ją, jak sobie radzi. Rejestratorka dodaje, że to od niej nauczyła się spokojnie rozmawiać ze zdenerwowanymi pacjentami. Jeden z lekarzy przyznaje, że przez wszystkie te lata polegał na niej bardziej niż na kimkolwiek innym. Pani Ewa słucha ze łzami w oczach. Nie miała pojęcia, że ktoś doceniał jej pracę.
Wszyscy ci ludzie widywali ją niemal codziennie, a jednak nikt z nich nie powiedział jej tego wcześniej. Dobre słowa o innych odkładamy zwykle na jubileusze i pożegnania, a czasem dopiero na pogrzeby. Dlaczego tak rzadko mówimy ludziom o tym, za co ich cenimy? Część odpowiedzi na to pytanie podsuwa historia pewnej amerykańskiej nauczycielki i jej uczniów.
W 1991 roku Helen Mrosla opisała historię, która wydarzyła się wiele lat wcześniej w szkole w Morris, niewielkim mieście w stanie Minnesota. Helen była wtedy nauczycielką, a Mark Eklund po raz pierwszy trafił do jej klasy jako trzecioklasista. Był pogodnym chłopcem, który bez przerwy rozmawiał na lekcjach. Za każdym razem, gdy nauczycielka zwracała mu uwagę, Mark szczerze dziękował jej za upomnienie. Kilka lat później Helen uczyła już matematyki w starszych klasach i ponownie spotkała Marka na swoich zajęciach.