Narzekanie. Dlaczego tak łatwo się nim zarazić i tak trudno z nim skończyć?

Jest poniedziałek, kilka minut po ósmej. W biurowej kuchni trzy osoby czekają, aż ekspres zrobi kawę. Pierwsza wzdycha, że przez cały weekend padało, a dziś od rana miasto stoi w korkach. Druga dodaje, że w autobusie znowu nie działało ogrzewanie. Trzecia przypomina o zebraniu, które jak zwykle przeciągnie się do południa. Po pięciu minutach wszyscy wiedzą już, co jest nie tak z pogodą, z miastem i z firmą. Nikt z nich nie planował takiej rozmowy i nikomu nie przydarzyło się tego ranka nic naprawdę złego. Mimo to do biurek wracają w gorszym nastroju, niż przyszli. Podobne rozmowy toczą się na przystankach, w poczekalniach i przy rodzinnych stołach. Dlaczego tak łatwo zarazić się narzekaniem i dlaczego tak trudno z nim skończyć? Dwadzieścia lat temu pewien amerykański duchowny zaproponował swojej wspólnocie, żeby spróbowała przestać narzekać, i sam przekonał się, jak bardzo jest to trudne.

Will Bowen był duchownym w Kansas City w stanie Missouri. Prowadził na przedmieściach niewielką wspólnotę, która liczyła około dwustu pięćdziesięciu osób. W lipcu 2006 roku podczas niedzielnego kazania zaproponował jej członkom nietypowe wyzwanie. Chodziło o to, żeby przez dwadzieścia jeden dni z rzędu ani razu nie narzekać, a zakaz obejmował też krytykowanie innych, plotki i sarkazm. Bowen był przekonany, że właśnie trzech tygodni potrzeba, żeby zerwać z nawykiem.

Każdy uczestnik dostał fioletową silikonową opaskę i prostą instrukcję. Opaskę nosiło się na jednym nadgarstku, a kto ponarzekał, musiał przełożyć ją na drugi i zacząć liczyć dni od nowa. Bowen uważał, że kluczowy jest właśnie ten ruch z ręki na rękę. Porównywał narzekanie do nieświeżego oddechu, który każdy czuje u innych, a mało kto u siebie. Dzięki opasce człowiek miał wreszcie zauważyć własne słowa.

#JestNadzieja