Uśmiech. Czy to tylko grymas, czy pierwsze słowo rozmowy?

Rano w windzie spotykają się dwie osoby z tego samego piętra. Mieszkają obok siebie od kilku lat, ale nie znają swoich imion. Jedna patrzy w telefon, a druga na wyświetlacz z numerami pięter. W pewnej chwili ich spojrzenia się spotykają i jedna z nich lekko się uśmiecha. Trwa to sekundę i żadna nie odzywa się ani słowem. Potem drzwi się otwierają i każda idzie w swoją stronę. Trudno powiedzieć, czy cokolwiek się wtedy wydarzyło. Uśmiech bywa przecież zwykłym odruchem albo wyuczoną grzecznością, za którą nic nie stoi. Czy jest on zatem tylko ruchem kilku mięśni twarzy, czy może pierwszym słowem rozmowy? Odpowiedzi warto poszukać tam, gdzie słowa okazały się bezużyteczne. Taką sytuację opisał człowiek, którego pewnej nocy zatrzymali uzbrojeni ludzie mówiący nieznanym mu językiem.

Antoine de Saint-Exupéry, francuski lotnik i pisarz, jest znany przede wszystkim jako autor „Małego Księcia”. W latach 1936 i 1937 jeździł jako reporter do Hiszpanii, gdzie trwała wojna domowa. To, co przydarzyło mu się podczas jednego z tych wyjazdów, opisał kilka lat później w „Liście do zakładnika”. Był to list do przyjaciela, który pozostał w okupowanej Francji.

Pisarz sam wpakował się w kłopoty. W środku nocy poszedł bez pozwolenia na stację towarową, żeby zobaczyć załadunek tajnego sprzętu. Patrol anarchistycznej milicji uznał go za podejrzanego, otoczył i zaprowadził do piwnicy, w której mieścił się posterunek. Jego dokumenty zostały w hotelu. Milicjanci rozmawiali po katalońsku, którego nie znał, a sam mógł się do nich zwracać jedynie po hiszpańsku. Gdy zażądali dokumentów, odpowiedział tylko: „Hotel… dziennikarz…”. Kiedy potem protestował, jego słowa nie robiły na milicjantach żadnego wrażenia.

#JestNadzieja