Uraza: trucizna, którą pijemy sami?
Wystarczy, że ktoś przy rodzinnym stole wymieni pewne imię. Rozmowa toczy się dalej, ale my już w niej nie uczestniczymy. Czujemy, jak zaciska się nam szczęka, a pamięć podsuwa tamten dzień, tamte słowa i ton, jakim zostały wypowiedziane. Minęło kilka lat, a pamiętamy wszystko tak dokładnie, jakby zdarzyło się wczoraj. Człowiek, o którym myślimy, zajmuje się tymczasem własnymi sprawami i najpewniej nic nie wie o tym, z czym się zmagamy. Mówi się czasem, że chować urazę to tak, jakby wypić truciznę i czekać, aż umrze ktoś inny. Brzmi to efektownie, ale czy faktycznie tak jest? Czy uraza rzeczywiście najbardziej szkodzi temu, kto ją w sobie nosi?
Charlotte Witvliet wraz ze swoim zespołem przeprowadziła eksperyment, którego wyniki opublikowano w 2001 roku. Badacze próbowali znaleźć odpowiedź na proste pytanie: co dzieje się w ciele człowieka, gdy myśli on o kimś, kto go skrzywdził? I czy coś się zmienia, kiedy o tej samej osobie zaczyna myśleć inaczej?
Każdy ze studentów biorących udział w badaniu wskazał na początku konkretną osobę, która go kiedyś zraniła. Najczęściej był to przyjaciel, partner, któreś z rodziców, brat albo siostra. Zwykle chodziło o zdradę zaufania, odrzucenie, kłamstwo albo obelgę. Były to więc rany, jakie zna większość z nas.