Co oni sobie o mnie pomyślą?

Jest taka chwila, zanim pokażemy się innym. Jeszcze raz poprawiamy włosy, sprawdzamy, czy na ubraniu nie został ślad po śniadaniu, układamy pierwsze zdanie, które i tak wyjdzie inne, niż planowaliśmy. A wieczorem, zamiast spać, odtwarzamy w głowie całą rozmowę z perspektywy innych osób: tamto przejęzyczenie, tamten żart, po którym nikt się nie zaśmiał. Za jednym i drugim stoi to samo pytanie: co oni sobie o mnie pomyślą? Zadajemy je sobie tak często, że brzmi już jak część nas. Znacznie rzadziej przychodzi nam do głowy sprawdzić, ile w nim jest prawdy.

W drugiej połowie lat dziewięćdziesiątych trzej amerykańscy psychologowie, Thomas Gilovich, Victoria Medvec i Kenneth Savitsky, zadali proste pytanie: czy naprawdę zajmujemy w myślach innych ludzi tyle miejsca, ile nam się wydaje? Ludzie potrafią zrezygnować z tańca, ze śpiewu, z dołączenia do wspólnej gry tylko dlatego, że boją się źle wypaść. A potem latami żałują właśnie tego, czego nie zrobili. Skoro lęk przed oceną tyle nas kosztuje, warto wiedzieć, czy widownia naprawdę jest tak uważna, jak nam się wydaje. Do odpowiedzi na to pytanie posłużyła badaczom pozornie zwykła koszulka.

W jednej z sal Uniwersytetu Cornella kilku studentów siedzi przy długim stole i wypełnia ankiety. W innej części budynku zjawia się tymczasem kolejny uczestnik badania i słyszy, że zanim dołączy do grupy, musi włożyć przygotowaną dla niego koszulkę. Jak się okazuje, widnieje na niej zdjęcie Barry’ego Manilowa, piosenkarza, z którym wielu studentów w tamtym czasie nie chciałoby być kojarzonych. Mimo to każdy koszulkę zakłada.

#JestNadzieja