Nauka i wiara: konflikt czy dwa sposoby poznawania?
Pod filmem z nowymi zdjęciami z Kosmicznego Teleskopu Jamesa Webba od rana przybywa komentarzy. Ktoś pisze, że astronomia dawno obaliła Księgę Rodzaju i Bóg nie jest już nikomu potrzebny. Ktoś inny odpowiada, że te same zdjęcia dowodzą stworzenia, bo wszechświat miał początek. Pod oboma wpisami rozrastają się długie wątki, a żadna strona nie ustępuje. Co do jednego obie są jednak zgodne: to nauka ma rozstrzygnąć sprawę Boga i ktoś w tym sporze musi przegrać.
Takie przekonanie jest dziś powszechne. Zakładamy, że nauka i wiara odpowiadają na te same pytania, więc prędzej czy później dojdzie między nimi do zderzenia i jedna z nich będzie musiała ustąpić. Czy jednak rzeczywiście pytają o to samo? Czy muszą ze sobą walczyć, czy raczej są dwoma sposobami poznawania tej samej rzeczywistości?
Na spór o naukę i wiarę inaczej patrzył Georges Lemaître, belgijski fizyk, który jako jeden z pierwszych opisał koncepcję rozszerzającego się wszechświata i zaproponował naukowe wyjaśnienie jego początku. Po pierwszej wojnie światowej studiował matematykę i fizykę, a w 1923 roku został duchownym. Niedługo potem wyjechał do Cambridge, gdzie pracował naukowo pod kierunkiem Arthura Eddingtona, jednego z najsłynniejszych astronomów tamtych czasów. Dziesięć lat później, już jako uznany uczony, Lemaître powiedział pewnemu amerykańskiemu dziennikarzowi, że widzi przed sobą dwie drogi do prawdy i postanowił iść obiema. Jak rozumiał te słowa, najlepiej pokazuje historia jego największego odkrycia.