Bliskość, która budzi lęk. Dlaczego jedni przed nią uciekają, a inni kurczowo się jej trzymają?
Wysyłasz wiadomość. Widzisz, że została odczytana. Mija pięć minut, potem dwadzieścia, a odpowiedzi wciąż nie ma. Jedna osoba w takiej chwili wzrusza ramionami i wraca do swoich spraw. Druga analizuje każde słowo, które napisała, i co chwilę zerka na ekran. Trzecia sama ma taki zwyczaj: kiedy ktoś robi się jej zbyt bliski, przestaje odpisywać i znika na kilka dni.
Czasem to nie tylko kwestia charakteru. Psychologowie od lat pokazują, że do każdej relacji wnosimy bagaż wcześniejszych doświadczeń. Także do relacji z Bogiem.
Na początku lat dziewięćdziesiątych psychologowie Kim Bartholomew i Leonard Horowitz przeprowadzili serię wywiadów z młodymi dorosłymi. Pytali o przyjaźnie, związki i o to, jak badani radzą sobie z bliskością. O opinię zapytali też ich przyjaciół. Badacze doszli do wniosku, że nasze zachowanie w relacjach może wiązać się ze sposobem, w jaki postrzegamy siebie i innych. Można to ująć w dwóch pytaniach: „Czy jestem wart miłości?” i „Czy innym można ufać?”