Między faktami a obietnicą. Nadzieja bez złudzeń.

Po doświadczeniu porażki każdy z nas dopowiada sobie w głowie krótką historię. Wersja pesymistyczna brzmi mniej więcej tak: „Zawsze tak będzie, wszystko mi się sypie, bo taki już jestem”. Optymistyczna mówi, że kłopot minie i dotyczy tylko tej jednej sprawy, a mój błąd był tylko jedną z wielu możliwych przyczyn niepowodzenia. Psycholog Martin Seligman nazwał taki mechanizm stylem wyjaśniania i sprawdził, jakie ma on skutki dla codziennego życia. Badani przez niego agenci ubezpieczeniowi o bardziej optymistycznym stylu wyjaśniania sprzedawali wyraźnie więcej polis i rzadziej rezygnowali z pracy. Co ważne, takiego optymizmu można się uczyć: kiedy przyłapujesz się na myśli „nigdy mi się nie uda”, sprawdź, czy twierdzenie to rzeczywiście oparte jest na faktach.

Zastosowanie tej cennej umiejętności ma jednak swoje granice. Optymizm pozostaje prognozą dotyczącą moich szans, a uczciwa prognoza musi uwzględniać fakty. Przy ciężkiej diagnozie albo po śmierci bliskiej osoby samo pozytywne myślenie przestaje wystarczać.

Apostoł Paweł opisuje w Liście do Rzymian człowieka, który z ludzkiego punktu widzenia nie miał już żadnych podstaw do optymizmu. Abraham miał około stu lat, jego żona Sara od dawna nie mogła mieć dzieci. Bóg jednak obiecał mu potomstwo liczne jak gwiazdy. Paweł podkreśla, że Abraham przyjrzał się swojemu obumarłemu ciału i nie udawał młodszego, a mimo to nie zachwiał się w wierze. Uwierzył „wbrew nadziei, z powodu nadziei” (Rz 4,18), ponieważ był przekonany, że Bóg ma moc spełnić to, co obiecał.

#JestNadzieja