Słowo w glinianych naczyniach
Dar proroctwa · Całość kwartału
Pierwsze cztery tygodnie kwartału przedstawiły proroków Starego i Nowego Testamentu. Byli to zwyczajni ludzie, którzy się bali, wątpili i tracili siły, a Bóg ich nie porzucał. Druga część kwartału stawia kolejne pytania. Najpierw o to, jak Boże słowo do nas dociera. Duch Święty prowadził proroków, gdy przyjmowali orędzie w widzeniach, snach i myślach, a potem przekazywali je słowem, pismem albo czynem. Pisali w więzieniach i na wygnaniu, korzystali z pomocy sekretarzy i ze źródeł, a ich słabości nie przekreślały Bożego przesłania. Skarb pozostał skarbem, choć przechowywano go w glinianych naczyniach (2 Kor 4,7). Potem lekcje uczą słuchać. Pokazują ludzi, którzy palili zwoje i zdobili groby proroków, a zarazem odrzucali ich orędzie. Podają zasady dobrego czytania Pisma w kontekście i probierze, po których rozpoznaje się prawdziwy głos. Są nimi zgodność z Biblią, wyznanie Jezusa, owoce życia i spełnione zapowiedzi. Ostatnie tygodnie mówią o autorytecie proroków, o przełomowych chwilach, w których Bóg zabierał głos, o obietnicy Ducha na czasy końca i o błogosławieństwach prorockiego słowa. Przez wszystkie piątki przewija się Ellen White. Pokazuje, jak rozumiała własne natchnienie, jak pisała, jak przyjmowano jej rady i jak czytać je dzisiaj. Sama nazywała swoje pisma mniejszym światłem, które prowadzi do większego. Wniosek tej części kwartału jest prosty. Prawdziwe proroctwo zawsze prowadzi do Jezusa i do Pisma, a przy tym buduje, ostrzega i pociesza. Bóg mówi wyraźnie. Pozostaje pytanie, czy słuchamy.