Posłuchajcie!
Dar proroctwa · Lekcja 7 · 7–13 listopada
Dziś zachęca się ludzi, by mówili „swoją prawdę”. Prorocy często musieli mówić prawdę, której nikt nie chciał słyszeć, i płacili za to wysoką cenę. W Kadesz lud przestraszył się mieszkańców Kanaanu i chciał wybrać nowego wodza w miejsce Mojżesza, a Jozue i Kaleb na próżno wzywali do zaufania Bogu. Król Jojakim słuchał zwoju Jeremiasza, odcinał kolejne kolumny nożem pisarskim i wrzucał je do ognia (Jr 36,23). Bóg odpowiedział krótko: „Weź sobie inny zwój i napisz na nim wszystkie poprzednie słowa” (Jr 36,28). Spalone orędzie nie przestało obowiązywać. Kronikarz podsumowuje dzieje Judy słowami, że Bóg „posyłał do nich nieustannie swych wysłańców, ponieważ miał litość nad swym ludem”, a oni drwili z Jego proroków (2 Krn 36,15–16). Faryzeusze zdobili groby dawnych proroków i zapewniali, że sami nigdy by ich nie zabili. W tym samym czasie planowali śmierć Mesjasza. Chcieli blasku proroków bez ich orędzia. Paweł przypomina, że te historie zostały spisane dla naszego pouczenia. Nie musimy powtarzać błędów przodków, jeśli posłuchamy.
Ellen White otrzymała w ciągu życia setki wizji. Niektóre trwały kilka minut, inne kilka godzin, a świadkami bywały duże grupy ludzi. Jedni przyjmowali jej rady, inni je odrzucali, często z powodów osobistych, a nie teologicznych. O wątpiących pisała, że trzeba ich traktować z długą cierpliwością i braterską miłością.