Pisma prorockie
Dar proroctwa · Lekcja 6 · 31 października – 6 listopada
Pierwsza biblijna wzmianka o pisaniu pada po bitwie z Amalekitami. Bóg mówi do Mojżesza: „Napisz to w księdze na pamiątkę” (Wj 17,14). Jeremiasz miał spisać na zwoju wszystkie swoje orędzia, żeby lud się nawrócił, a Bóg mógł mu przebaczyć. Przepowiednie służyły zbawieniu, a nie zaspokajaniu ciekawości. Prorocy pisali w bardzo różnych warunkach. Mojżesz na pustyni, Dawid w ucieczce przed Saulem, Daniel na dworze w Babilonie, Paweł w więzieniu, a Jan na wygnaniu. Używali wielu gatunków. Są w Biblii zapiski z podróży, poezja zbudowana na paralelizmie, wyrocznie, Boży proces przeciw ludowi, który złamał przymierze, listy i wizje apokaliptyczne. Jeremiasz dyktował Baruchowi, a List do Rzymian zapisał Tercjusz (Rz 16,22). Natchnieni autorzy korzystali też ze źródeł. Salomon zbierał przysłowia, Łukasz starannie badał relacje świadków, a kronikarze sięgali do królewskich archiwów. Paweł przypomina, że ten skarb przechowujemy „w glinianych naczyniach, aby ta przeogromna moc była z Boga, a nie z nas” (2 Kor 4,7). Drobne trudności w tekście nie zmieniają istoty orędzia.
Po wypadku z dzieciństwa Ellen nie była w stanie pisać. Wspominała, że pewnej nocy anioł polecił jej spisywać to, co otrzymuje. Odpowiedziała, że nie umie, a gdy spróbowała, słowa przychodziły łatwo. Korzystała z pomocy sekretarzy i sięgała po trafne sformułowania innych autorów. Nieomylności nigdy sobie nie przypisywała. Pisała, że nieomylny jest tylko Bóg.