Proroctwo w czasach końca
Dar proroctwa · Lekcja 12 · 12–18 grudnia
Niektóre ustawy mają klauzulę wygaśnięcia, która wyznacza dzień, kiedy przestaną obowiązywać. Czy dar proroctwa też ma taką datę? Joel zapowiada coś przeciwnego. Bóg wyleje Ducha na wszelkie ciało przed wielkim dniem Pańskim, któremu towarzyszą znaki na słońcu i księżycu, te same, o których mówił Jezus. W dniu Pięćdziesiątnicy Piotr zacytował Joela. Był to wczesny deszcz, a pełne wypełnienie przyjdzie jako późny deszcz przed powrotem Jezusa. Część słuchaczy szukała naturalnego wyjaśnienia i uznała apostołów za pijanych. Inni „przejęli się do głębi serca” i zapytali: „Co mamy uczynić, bracia?” (Dz 2,37). Trzy tysiące osób przyjęło chrzest. Proroctwo pojawia się we wszystkich czterech listach darów Ducha w Nowym Testamencie, a dary służą budowaniu Kościoła i misji. Apokalipsa opisuje lud czasów końca, który przestrzega przykazań Boga i ma świadectwo Jezusa (Ap 12,17). Anioł wyjaśnia Janowi: „Świadectwem bowiem Jezusa jest duch proroctwa” (Ap 19,10). Prorocki głos czasów końca będzie wywyższał Jezusa, wzywał do nawrócenia i przygotowywał do misji.
Ellen White pisała, że adwentyści powinni przodować w wywyższaniu Chrystusa przed światem i że przy głoszeniu prawdy o szabacie nie wolno pomijać krzyża. Sama była misjonarką w Europie w latach osiemdziesiątych XIX wieku i w Australii w latach dziewięćdziesiątych. Lekcja zauważa, że najskuteczniej pomniejsza się jej głos, gdy nowe pokolenie przestaje ją czytać samodzielnie.