Prorocy w przełomowych chwilach
Dar proroctwa · Lekcja 11 · 5–11 grudnia
Bóg zapowiada, zanim działa. Lekcja przechodzi przez przełomowe chwile dziejów zbawienia. Noe był kaznodzieją sprawiedliwości. Ostrzegał i budował arkę dla każdego, kto zechce wejść, a po potopie Bóg zawarł z nim przymierze, którego znakiem jest tęcza. Debora dała Barakowi sygnał do bitwy, a po zwycięstwie oboje poprowadzili lud do uwielbienia Boga, a nie siebie. Eliasz w czasie suszy wezwał Izrael do decyzji, a ogień na Karmelu poprowadził lud do nawrócenia. Gdy Izrael i Juda trwały w odstępstwie, Bóg przez wieki posyłał proroka za prorokiem. Jezus opłakiwał Jerozolimę, którą chciał zgromadzić, „jak ptak gromadzi pod skrzydła swoje pisklęta” (Mt 23,37). Nawet na wygnaniu lud nie został sam, bo Bóg posłał do niego Ezechiela i Daniela. Na końcu stoi Jan na Patmos, prorok czasu oczekiwania, który nazywa siebie „bratem i współuczestnikiem w ucisku” (Ap 1,9). Bóg ostrzega, bo kocha, a gdy ludzie się nawracają, chętnie przebacza.
Lekcja wylicza przełomy, w których Bóg mówił przez Ellen White. Najpierw pocieszył rozczarowanych po 1844 roku. Potem zachęcił do zorganizowania Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego, co nastąpiło 21 maja 1863 roku. Wizje z lat 1863 i 1865 zapoczątkowały reformę zdrowia. Od lat siedemdziesiątych powstawało szkolnictwo, w latach osiemdziesiątych wróciło na pierwszy plan usprawiedliwienie z wiary, a w latach 1901–1903 Kościół przeszedł reorganizację.