Autorytet i aktualność proroków
Dar proroctwa · Lekcja 10 · 28 listopada – 4 grudnia
9 listopada 1989 roku rzecznik władz NRD Günter Schabowski pomylił się na konferencji prasowej i ogłosił, że nowe przepisy o wyjazdach obowiązują natychmiast. Tej samej nocy tłumy ruszyły do przejść granicznych i mur berliński upadł. Słowa rzecznika mają moc, bo mówi w czyimś imieniu. Prorok jest rzecznikiem Boga. Mojżesz po czterdziestu latach na dworze faraona spędził kolejne czterdzieści jako pasterz, bo musiał poznać Boga, w którego imieniu miał mówić. Bóg cierpliwie znosił jego wymówki i dał mu Aarona do pomocy. Jezus nauczał „jak Ten, który ma moc” (Mt 7,29). Uciszał burzę i odpuszczał grzechy, a zarazem wszystko czynił w zależności od Ojca i odwoływał się do Pism. Autorytet Biblii można odrzucić, paląc ją jak Jojakim, ale najczęściej odrzuca się go po cichu, po prostu jej nie czytając. Prorocy prowadzili też lud Boży jako wspólnotę. „Przez proroka Pan wyprowadził Izraela z Egiptu i przez proroka otaczał go opieką” (Oz 12,14). Natan, Gad i Iddo nie napisali ksiąg biblijnych, a ich autorytet był taki sam, bo wynikał z natchnienia. Dawid nie pytał Natana, czy jego słowa trafią do kanonu.
Ellen White należy do proroków pobiblijnych, których pisma nie weszły do kanonu. Adwentyści nie uważają ich za dodatek do Biblii ani za równe jej. Ona sama pisała, że Bóg nie dał dodatkowego światła, które miałoby zastąpić Jego Słowo. Jej rady o zdrowiu, wychowaniu i życiu rodzinnym pomogły jednak wielu ludziom żyć lepiej.