Geniusz bez pamięci. Dlaczego ośmiornice nie władają ziemią?
Ośmiornice mają około pół miliarda neuronów, z których większość jest umieszczona w ramionach. Osobniki żyjące w akwariach potrafią uwolnić się z zamkniętego słoika i rozpoznają poszczególnych ludzkich opiekunów. A jednak przy całym swoim sprycie nie są zdolne do zarządzania innymi zwierzętami ani do zbudowania podwodnego miasta. Ośmiornice po złożeniu jaj troskliwie opiekują się nimi, strzegą ich, same przestając w tym czasie przyjmować pokarm, aż w końcu giną, gdy tylko z jaj wykluje się ich potomstwo. Młode nigdy nie poznają swojej matki, a wszystko, czego nauczyła się ona za życia, odchodzi bezpowrotnie wraz z jej śmiercią.
W porównaniu z innymi zwierzętami, człowiek pod względem czysto fizycznym pozostaje w tyle: szympans przewyższa go siłą, a pies szybkością. To, co go jednak wyróżnia, to umiejętność zapisywania swoich myśli i przekazywania zdobytych umiejętności kolejnym pokoleniom.
Księga Jozuego opisuje historię Izraelitów przekraczających wezbrany Jordan po suchym dnie. Dla wielu z nich przejście przez Morze Czerwone było tylko rodzinną legendą – teraz mierzyli się jednak z własnym cudem. Wtedy pada polecenie, którego w tak dramatycznej chwili mało kto by się spodziewał. Dwunastu mężczyzn – po jednym z każdego plemienia – ma wrócić na sam środek rzecznego koryta i wziąć na barki po jednym kamieniu z miejsca, w którym wciąż stoją kapłani. Gdy docierają do obozu w Gilgal, Jozue układa z tych kamieni trwały pomnik i od razu wyjaśnia sens całego przedsięwzięcia: „Gdy w przyszłości wasi potomkowie zapytają swoich ojców, co oznaczają te kamienie, wtedy pouczycie waszych synów: Izrael przeszedł przez ten oto Jordan suchą stopą” (Joz 4,21-22).